10 lutego 1940
Rozpoczynają się pierwsze przesiedlenia internowanych rodzin polskich osadników wojskowych i służby leśnej z terenów przyznanych Polsce traktatem ryskim.
5 marca 1940
Biuro Polityczne KC KPZR podejmuje decyzje o uśmierceniu ponad 25 tysięcy polskich jeńców przebywających w obozach w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku oraz więźniów z więzień tzw. Zachodniej Białorusi i Zachodniej Ukrainy. Organizację zbrodni i nadzór nad jej realizacją powierzono tzw. Centralnej Trójce NKWD (Osoboje Sowieszczanije)
7 marca 1940
Ławrientij Beria nakazuje przeprowadzenie deportacji do Kazachstanu rodzin polskich jeńców przetrzymywanych w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku.
1 kwietnia 1940
Do obozów specjalnych wysłane zostają pierwsze "listy śmierci", po około sto nazwisk każda.
4 kwietnia 1940
Rozpoczyna się likwidacja obozu w Ostaszkowie. Pierwsze transporty polskich jeńców wyruszają do Zarządu NKWD w Twerze (wówczas Kalininie).
8 kwietnia 1940
Z Kozielska wyruszają pierwsze konwoje jeńców do Zarządu NKWD w Smoleńsku, a stamtąd do stacji Gniezdowo (Las Katyński).
1 maja 1940
Pozostali w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie Polacy przewiezieni zostają do Obozu w Juhnowie (Pawliszczebor), skąd 14 czerwca 1940 przetransportowani zostają do obozu w Griazowcu koło Wołogdy.
26 października 1940
Ławrentij Beria przyznaje 125 funkcjonariuszom NKWD nagrody za "skuteczne wykonanie zadań specjalnych".