[...] Na podstawie prac ekshumacyjnych, wykonanych przy pomocy Komisji Technicznej Polskiego Czerwonego Krzyża w czasie od 29 kwietnia 1943 do 3 czerwca 1943 - na miejscu zbrodni w lasku katyńskim, położonym o 16 km na zachód od Smoleńska, dochodzę do następującej treści wniosków końcowych:
1) Ekshumowane zwłoki w ilości 4.143 były zagrzebane w ośmiu masowych grobach. [...]
Ekshumowane zwłoki były ściśle warstwami ułożone obok siebie i to przeważnie twarzą do dołu, a jedynie w górnych warstwach grobu nr 1, bezładnie rozrzucone.
2) Biorąc pod uwagę fakt, iż zwłoki były odziane w przeważającej części w mundury oficerów polskich oraz zaopatrzone zaświadczeniami szczepiennymi z obozu Kozielsk, należy przyjąć, iż były to zwłoki oficerów polskich, jeńców z 1939 roku, z obozu Kozielsk.
3) Przeprowadzone oględziny zwłok stwierdzały jako przyczynę śmierci postrzał czaszki, uszkadzający ważne dla życia ośrodki życiowe (przeważnie rdzeń przedłużony), wywołując natychmiastową śmierć. [...]
4) Ten stereotypowy przebieg kanałów postrzałowych dowodził systematyczności i wprawy egzekutorów. [...]
7) Brak śladów stoczonej przed śmiercią walki pozwalał przypuszczać, że ofiary przed egzekucją były obezwładniane przez innych pomocników i dopiero strzelane przez właściwych egzekutorów. [...]
Z danych, znalezionych w pamiętnikach ekshumowanych zwłok, można było ocenić czas powstania pierwszych siedmiu masowych grobów na końcową część marca i miesiąc kwiecień 1940 roku.
Las katyński, kwiecień-czerwiec 1943
Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów, Londyn 1982