Panie Prezydencie, zbliża się 50. rocznica zbrodni dokonanej w 1940 roku przez organy władzy radzieckiej NKWD na ponad 15 tysiącach bezbronnych jeńców polskich, więzionych w obozach w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku.
Mord ten w zamierzeniu ówczesnych władz radzieckich miał stać się śmiertelnym ciosem zadanym naszemu narodowi. Mordowano bowiem elitę intelektualną i polityczną Rzeczypospolitej.
Zbrodni dokonano w sposób urągający wszelkim normom moralnym i prawom cywilizowanych społeczeństw.
Dziś w historycznych dniach Europy, zwracamy się do Pana o ujawnienie wszystkich okoliczności dramatu katyńskiego.
Katyń to jednak zaledwie jedna trzecia prawdy, która nie może nam przesłonić losu jeńców z obozów w Ostaszkowie i Starobielsku. Maksymalne nawet zadośćuczynienie za Katyń, nie może stanowić zadośćuczynienia za dwa inne, nieznane Katynie.
W imię prawdy historycznej, w imię powagi i wiarygodności naszych żądań, ofiarom z Ostaszkowa i Starobielska winni jesteśmy to samo, co winni byliśmy i jesteśmy ofiarom z Kozielska.
Panie Prezydencie, zwracamy się do Pana jeszcze raz o ujawnienie prawdy, ustalenie odpowiedzialności i wyciągnięcie konsekwencji winnych zbrodni ludobójstwa na ponad 15 tysiącach bezbronnych jeńców polskich.
Ufamy, że w najbliższych dniach ZSRR przekaże parlamentowi Rzeczypospolitej wszystkie dokumenty związane ze sprawą katyńską.
Warszawa, 31 marca 1990
Katyń. Starobielsk. Ostaszków. Kozielsk. Najnowsze dokumenty NKWD, Paryż 1990